سينما گونه هاي متفاوتي دارد از فيلم کوتاه گرفته تا فيلم سياسي، اجتماعي و داستاني، ولي در بين تمام گونه هاي سينمايي، فيلم مستند، جايگاهي ديگر دارد. در واقع تاثيرگذاري جايگاه سينماي مستند غيرقابل انکار است. اين گونه سينمايي يک پايه محسوب مي شود و در تمام دنيا هم مورد توجه است. اگر به برخي فيلم هاي مستند با نگاهي دقيق تر بنگريم، نوعي همذات پنداري با اين فيلم ها را نمي توان ناديده گرفت و گويي برخي از اين فيلم ها، روايت بخشي از زندگي ماست.

مبناي سينماي مستند، تحقيق و پژوهش است. به همين دليل فيلم هايي که براساس تحقيق و پژوهش ساخته مي شوند، با مخاطب ارتباط بهتر و بيشتري برقرار مي کنند. به همين سبب سينماي مستندي که بر مبناي آگاهي و علم کارگردان است نسبت به فيلم هاي بدون پژوهش، تحقيق و فيلم نامه مدون، پيشروترند و زماني که سينماي مستند يک کشور، سينمايي قوي باشد، سينماي حرفه اي و داستاني قوي و پرباري خواهيم داشت. در حالي که متاسفانه برخي سينماي مستند و سينماي کوتاه را سکوي پرش و پلي به سوي سينماي حرفه اي مي دانند. اين گروه همان فيلم سازاني هستند که فيلم هايش از درجه کيفي «ج» فراتر نمي رود يا اين که ناگزير از گردونه فيلم سازي خارج مي شوند.سينماي مستند نياز به توجه دارد. متاسفانه به جز يک سالن سينما که آن هم برنامه مشخصي براي نمايش اين گونه فيلم ها ندارد؛ مکاني براي نمايش آثار مستند وجود ندارد. تلويزيون تنها مأمني است که مي توان از آن به عنوان مرکزي براي نمايش فيلم هاي مستند نام برد. البته در تمام دنيا اين شبکه هاي تلويزيوني هستند که به نوعي حامي چنين فيلم هايي براي نمايش و عرضه به مخاطب هستند.متاسفانه چون سينماي مستند بازده اقتصادي ندارد، تهيه کننده ها، براي توليد چنين فيلم هايي کمتر رغبت نشان مي دهند. در حالي که مستندهايي که بازنمايي واقعي يا حقيقي و يا روايت يک موضوع اجتماعي را دارند. همواره طرفداراني ثابت و خاص دارند و مي توان با بهره گيري از اين شيوه، آثاري داستاني در قالب مستند را توليد کرد. اين شيوه و روند سبب مي شود توليد آثار مستند جذاب با مضامين و گرايش هاي مختلف، تنوع و جذابيت در سينماي حرفه اي و داستاني را به همراه داشته باشد.